ul. Puławska 12 lok. 10 (V. piętro), 02-566 Warszawa | ul. Wandy 11a/1, 03-949 Warszawa

Wsparcie psychologiczne dla dzieci

Konsultacja psychologiczna to spotkanie z psychologiem, którego celem jest określenie charakteru trudności dziecka, rodzica czy rodziny oraz zaplanowanie odpowiednich oddziaływań oraz określenie zakresu możliwej pomocy specjalistycznej. Podczas konsultacji można też uzyskać pomoc psychologiczną dla rodzica – wspólnie z psychologiem spróbować lepiej zrozumieć trudności, z jakimi zmaga się nasze dziecko.

Wybierz specjalistę

Agata Kalinowska
Psycholog, Psychoterapeuta, Psychoterapeuta dzieci i młodzieży
Agata Rymarczuk
Diagnosta, Pedagog, Psycholog, Psychoterapeuta dzieci i młodzieży
Agnieszka Gola
Diagnosta, Psycholog, Psychoterapeuta dzieci i młodzieży
Agnieszka Szwedowicz
Psychoterapeuta, Psychoterapeuta dzieci i młodzieży
Anna Dalida
Diagnosta, Psycholog, Psychoterapeuta dzieci i młodzieży
Klaudia Owczarczyk
Diagnosta, Psycholog, Psychoterapeuta dzieci i młodzieży
Maja Szczerbińska
Psycholog, Psychoterapeuta, Psychoterapeuta dzieci i młodzieży
Natalia Matus-Lewandowska
Diagnosta, Psycholog, Psychoterapeuta, Psychoterapeuta dzieci i młodzieży, Seksuolog
Weronika Dzierżawa-Nalewajska
Psycholog, Psychoterapeuta, Psychoterapeuta dzieci i młodzieży, Terapia dla par, Terapia dla rodzin
Agata Grześkowiak
Psycholog

Pierwsza konsultacja psychologiczna odbywa się z udziałem rodziców/ rodzica, bez obecności dziecka. Po konsultacji psychologicznej z rodzicem/ rodzicami psycholog może zalecić konsultacje z dzieckiem w celu obserwacji funkcjonowania dziecka oraz ustalenia zakresu wsparcia. Konsultacja psychologiczna to zazwyczaj 1-3 spotkania psychologa dziecięcego z dzieckiem oraz ponowne spotkanie z rodzicem/rodzicami w celu przekazania informacji zwrotnych z zaleceniami.

Po konsultacjach specjalista może zalecić psychoedukację, psychoterapię, diagnozę, wizytę u innego specjalisty lub inne działania wspierające rozwój i funkcjonowanie dziecka/rodziny. Umów się na konsultację, jeśli Twoje dziecko:

  • sprawia kłopoty wychowawcze w domu / przedszkolu / szkole;
  • jest agresywne i nie stosuje się do przyjętych zasad społecznych;
  • bardzo często miewa napady złości, agresji, często płacze lub jest smutne;
  • przeżyło trudną sytuację (rozwód rodziców, śmierć lub choroba kogoś bliskiego, wypadek);
  • często wchodzi w konflikty;
  • nie osiąga przewidzianych dla swojego wieku umiejętności i osiągnięć rozwojowych, długo uczy się nowych zachowań i umiejętności;
  • nie nawiązuje stosownych do wieku prób komunikowania się z otoczeniem i najbliższymi oraz ma kłopoty w nawiązywaniu relacji społecznych;
  • przejawia trudności adaptacyjne, jest nieśmiałe, zalęknione, ma problemy natury
    emocjonalnej;
  • ma trudności z nauką;
  • nie mówi w określonych sytuacjach (w których mówienie jest oczekiwane, np. w szkole, w przedszkolu, w obecności określonych osób), w innych natomiast mówi;
  • wykazuje problemy z jedzeniem, spaniem, przejściem treningu czystości.